maandag 24 maart 2008

Misschien leuk idee voor een Duchamp?

Ok, ik weet dat ik al uitzonderlijk veel aandacht heb besteed aan de wc's van de Residence Robert Garric. Maar ik moet er toch weer wat blogruimte aan op offeren en ik overweeg zelfs een boek te schrijven. Na wat ik vandaag bij het openen van de deur aantrof... Van dat boek zal trouwens het hele verhaal zich dan in deze ene ruimte afspelen. Dat er een thrillerelement in zal zitten, lijkt me evident. Dat ik die wc's vervelend vind, door de deuren en door het ongewenste meegenieten van de geluiden van buur-pleezitters, moge na het vorige wc-bericht duidelijk zijn. Maar dat deze ruimte ook de gelegenheid biedt voor surrealistische schouwspelen is nieuw voor me. Meestal beperken de opgeroepen gevoelens zich slechts tot irritatie, woede en verzuchting. Oja, en heimwee naar Nederlandse wc's. Zo vond er afgelopen weekend weer een feestje plaats in de salon. En die feesten hebben altijd hun invloed op de staat waarin de wc's verkeren. Sinds afgelopen zaterdag heb ik bijvoorbeeld de keuze uit WC 1: verkeert in topstaat, nu met nog wat extra hardnekkige remsporen en WC2: met bijzonder decoratief rode wijn patroon op de rand en een souvenir van alle schele mannen vóór de pot. Moeilijke keuze, dat begrijp je.
Maar van het schouwspel van vandaag kon ik slechts stil worden. Geen gezucht, geen geklaag. Vandaag bleef ik met open mond en sleutelkaart nog in de hand enkele seconden in de deuropening staan. (Terwijl mijn hersenen dus overuren draaiden om alvast de inleiding voor mijn boek op te zetten). Na het openen van de deur, zag ik niet alleen de vertrouwde salondeurtjes voor de twee wc's. Neen, ik voelde aanwezigheid. Ik. Was. Niet. Alleen.
De aanwezigheid zou zich trouwens snel aan mij openbaren. Uit een van de twee wc-deuren kwamen heel parmantig twee duiven gelopen. Ze liepen op hun gemak naar het raam en vlogen naar buiten. ... Wat ze daar deden, is me een raadsel. Romantisch tortelduif-onderonsje? Badsessie in de pot? Een overlegmeeting met de WC-eend? Het werd me in ieder geval duidelijk dat ze al langer binnenwaren: sporen op de grond duidden op enige spanning bij de beestjes.
Geef toe, ook al zijn wc's over het algemeen niet zo heel erg boeiend, als je er dit soort taferelen aantreft moet je toch toegeven dat je geest enigzins geprikkeld wordt . Dat wordt dus flink pennen voor dat boek. Ok, eerst mijn papers voor komend weekend maar eens schrijven en ach ja mijn scriptie heeft misschien ook voorrang. Maar heb in ieder geval vastgesteld dat een surrealistische thriller met psychologische elementen wellicht beter verkoopt dan een verhaal met teveel details over viezigheid en medewcgebruikers. Al zie ik stiekem wel een glansrol weggelegd voor mijn zwijgzame Japanse buurman.

6 opmerkingen:

Roelien zei

Mag ik dan een gesigneerd exemplaar? Ik denk dat de duiven eigenlijk geen echte dieren waren maar robotduiven die voor Sarko bedoeld waren, maar zich een paar dagen vergist hadden :)
Liefs, Bisous en tot morgen
Mai

Anoniem zei

hahahahaha, jaja, die wc's zijn me wat. Al vind het betreurenswaardig dat je niks over onze geweldige 24 h samen schrijft ;-) het feit dat de foto's op je blog staat maakt een hoop goed hahahaha. Nog wat over dat bed gezegd?? Ik heb mijn foto's ook gedeeld met je!
Succes he deze week, en genietse nog eventjes!!
kus! esmee

Anoniem zei

misschien waren de duiven wel voor de japanse duivensoep en heb je nu de date gemist.jammer of niet?
de organen van het voorgerecht waren trouwens eendenmaagjes.een delicatesse volgens insiders.
eet smakelijk.Janke

Anoniem zei

Hm dat Fransen berucht zijn vanwege de slechte staat van hun hygiëne blijkt dus te kloppen. Een troost, op de UB-WC's zit je ook liever niet hoor. Zeker niet op die op de 1e verdieping. Want wat trof ik daar vandaag aan? Jawel, in elke plee pontificaal een versgedraaide.... Bah!

Groetjes! Carien

p.s.p. zei

De titel wordt al helder: IWNA.

Dat heeft niets met FITNA te maken hoor.

In mijn studietijd was de favoriete pleetekst: 'Je hoeft niet aan een boom te hangen om een eikel te zijn.'

Au revoir!

p.s.p.

C.E. zei

MAR!!!! Lies en ik willen naar Oxford komen, dat wist je al, en nu vroegen we ons af: ben je er nog op 13/14/15 juni? Dan kan ik tussen mijn tentamens en elis tussen haar werkgroepen door. Dat is een week later dan we eerst zeiden, maar dat komt beter uit. LET US KNOW, dan boeken wij de vluchten!! Xxxx Car