Orde in de zaal alstublieft!

Soms gebeurt er gewoon zoveel dat je wel eens het gevoel krijgt dat je het overzicht kwijt bent. Dat dit gevoel je regelmatig overvalt in een programma als dit mag geen verrassing meer zijn: als drie instanties uit drie verschillende landen samenwerken, is het overzicht nog wel eens zoek. En vooral in deze weken vlak voor de Grote Trek over het Kanaal -via Nederland welteverstaan- wordt dat nog iets duidelijker. Over anderhalve week beëindig ik mijn studieperiode aan de Sorbonne, iets dat gepaard gaat met de nodige deadlines. En ook Oxford verwacht een briljant paper van me, namelijk een historiografisch essay. En dan heb je daarnaast natuurlijk alle praktische zaken die geregeld moeten worden: de Franse post lastig vallen waar mijn treinticket gebleven is (anders zie ik mijzelf -helaas helaas- genoodzaakt in Parijs te blijven..), een ticket naar Oxford boeken (als ik eindelijk een bevestiging van mijn accomodatie heb. Blijkbaar neemt de universiteit van de strakke deadlines het zelf niet zo nauw met planningen... Aargh.. Een mailtje díe kant opsturen met de melding please arrange my accomodation as soon as humanly possible is helaas geen optie.) Mijn taak momenteel is dus: proberen de kalmte te bewaren, de juiste dingen regelen en verder voornamelijk keihard studeren. Ik heb nog steeds kaarten in de kaartenzaal van de bibliotheek hier op me liggen wachten, en voor dit essay ga ik nog een specialist op nationalistische symbolen op negentiende eeuwse kaarten ontmoeten.. Ben benieuwd dus! Heb met mijn scriptie wel eindelijk gevoel dat er schot in de zaak zit, maar er moet nog een boel op papier gezet worden en geconcretiseerd..
Tel hierbij dan nog eens alle dagelijkse avonturen van Parijs op, en je begrijpt dat mijn hoofd af en toe tolt. Zo heb ik gisteren, just a normal day in the office, zowaar Sarkozy ontmoet. In mijn eigen huis!! Gisteren was de dag van de Francophonie, dus was er een officiële bijeenkomst in een van de salons in de Maison Internationale om stil te staan bij het heugelijke feit dat de Franse taal bestaat. Vond zijn verhaal niet steengoed (soort kronkelredenering dat stug vasthouden aan de Franse taal in een internationale context het wederzijds respect ten goede komt) maar was wel heel leuk om deze man in het echt te zien. Ik begreep wel direct waarom mensen hem een goed spreker vinden, maar ook waarom hij veel Fransen momenteel op de zenuwen werkt.
Mijn hersenen maken overuren om alle indrukken, gebeurtenissen, kleuren en geuren op te slaan. Alles dat er om je heen gebeurt, manifesteert zich veel duidelijker aan je omdat je nu eenmaal in een andere omgeving dan normaal bent. Alhoewel, intussen voelt mijn leven hier ook juist heel normaal. Toegegeven, Sarkozy over de vloer is nog steeds iets bijzonders, maar over het algemeen voel ik nu gewone stress vanwege deadlines, spannende scriptievorderingen en naderende verhuizingen. Dat verschilt nauwelijks van het gevoel toen ik uit Leiden wegging! Natuurlijk zie ik nog steeds hoe prachtig Parijs is, maar ik ben wel een gewone inwoner geworden, met favoriete cafés, eigen supermarkt en dagelijkse beslommeringen. Overzicht kwijt zijn kan dus overal. En het overzicht terug vinden gelukkig ook. Zo betrapte ik mezelf wederom op iets dat ik blijkbaar ook overal ter wereld doe: wanneer het een chaos is in mijn hoofd is mijn kamer een chaos, en vice versa. Opruimen helpt dus om mijn hoofd weer geordend te krijgen en soms krijg ik die opruimdrang juist doordat mijn hoofd weer opgeruimd raakt. Hoe dan ook, vanmiddag gebeurde dat gelukkig ook weer even. Dan kan ik deze laatste weken in ieder geval doorkomen met een opgeruimde geest.
Dat het dit weekend Pasen is, was ook even aan me voorbij gegaan. Daar kwam ik gelukkig toch op tijd achter, dus heb mijn date van vanavond toch maar even gecanceld. Iets afspreken op vrijdag is natuurlijk prima, maar op Goede Vrijdag voert wat te ver. Nee, vanavond ga ik naar de St. Germain de Près, één van de oudste kerken van Parijs. Lijkt me bij uitstek een omgeving om die opgeruimde geest te krijgen. Waarom die geest zo nodig opgeruimd moet zijn? Omdat ik tijdens al deze drukte natuurlijk ook gewoon nog van mijn stad wil genieten, want het afscheid nadert. En in een opgeruimde ruimte (of geest for that matter) kun je gewoon veel meer opslaan!

I want to ride my.....

Ik vroeg me al eens af, wanneer ga ik echt merken dat ik een Nederlander ben? Dat ik niet Frans ben, had ik me al gerealiseerd door de al dan niet met een glimlach gepaarde moeilijkheden die ik af en toe heb met de systemen hier (Parijzenaars vinden geloof ik alles in het leven zwaar, en dus accepteren ze die omslachtige toestanden maar al te graag: lekker weer iets om chagrijnig door te kijken). Maar vandaag voelde ik het opeens. Vandaag móest ik fietsen. Ik keek al weken naar die prachtig glimmende vélibs om vervolgens op te merken dat de metrotrap oplopen al teveel gevraagd was van mijn tere longen. Ai, heuvels trotseren op zo'n zware bolide was dus even niet aan de orde.
Maar vandaag was de dag. Ik voelde het. Misschien kwam het door de hoge concentratie telefoongesprekken met Nederland vanmorgen, waardoor de connectie flink werd aangewakkerd. Of wellicht door de regen die de hele dag met vlagen op Parijs neerdaalde. Hoe dan ook, na een ochtend college en een middaglang zwoegen op mijn paper vond ik dat Het Moment daar was om het Systeem te proberen een fiets te ontfutselen. Want, ik was op het ergste voorbereid. Systemen zijn er hier om zo ingewikkeld mogelijk te zijn!
Na een serieuze voorbereiding, compleet met nekkraken, armen warmzwaaien en checken of ik mijn portemonnaie wel bij me had (altijd praktisch blijven), toog ik naar een rustig vélibstation naast Parc Montsouris dat ik weken geleden al had gespot. Perfecte locatie om met de stalen constructie te vechten indien nodig.
Tot mijn grote verbazing, lukt het mij in één keer een weekabonnementje op mijn Passe Navigo te laden (mijn grote vrind de metrokaart). Mijn angst binnen twee seconden naar een knipperende fiets te moeten rennen, bleek ook ongegrond. Ik kon zelf kiezen welk nummer ik wilde hebben, dus koos ik gewoon het prachtige exemplaar direct links van mij, die banden zagen er tenminste allebei vol uit. Na verstellen van het zadel naar eenzame Hollandse hoogten was ik er klaar voor.
Wat een vrijheid! Daar vloog ik over de busbaan. Om een half uurtje later enigzins trillend tot stilstand te komen in St. Germain. Ik had mezelf al streng toegesproken mijn rijstijl uit Leiden enigzins aan te passen aan de brute verkeersstromen van Parijs. En dat was maar goed ook. Meest angstaanjagende momenten zijn die enorme kruispunten waarop het lijkt dat iedereen tegelijk groen heeft (of groen licht denkt te hebben). Op dat soort momenten ben je blij met die heuvels, dan schiet je tenminste met een beetje vaart over het asfalt.
Na deze verfrissende inspanning smaakte de sushi en het Japanse bier me trouwens nog beter dan anders. Om na het verlaten van Sushi West al wandelend notabene het best te bemerken een Hollander te zijn. Na mijn zorgvuldige verkeersinschattingen op de boulevards en busbanen, vertikte ik het een taxi voorrang te verlenen die die voorrang nam maar niet verdiende. Als een Nederlander groen licht heeft bij een zebrapad, dan zal hij lopen ook! (De Finnen in het gezelschap keer op keer een hartverzakking bezorgend). Neen, voorzichtig zijn bewaren we in Parijs wel voor op de fiets. Maar: zonder helm. Daar doen we niet aan want zulk helmet hair matcht toch alleen maar met een chagrijnig Frans hoofd.

Hoezo geschiedenis boek-en studie?

Het einde van mijn Franse tijd komt in zicht. Tijd voor wat nieuwe overpeinzingen over dagelijkse zaken die me blijven verbazen.
Allereerst een nieuw bibliotheek-gerelateerd verhaal. Dat ik wat moeite had me aan te passen aan het systeem hier, was al bekend. Maar intussen weet ik hoe alles werkt, en gaat het allemaal zijn gang. Gelukkig houdt de Sorbonne mij scherp, door af en toe die relaxte, bekende gang van zaken bruut te verstoren.
Toen vorige week mijn boek voor die presentatie gisteren nog steeds niet was gearriveerd (Dank u vriendelijk amazon.fr...) besloot ik dan maar de Duitse versie van het boek te lenen die in mijn bibliotheek beschikbaar was. Meertaligheid ten top, als Nederlandse student een Duits boek lezen voor een Engelstalige presentatie aan een Franse universiteit. Daar liep ik, braaf met het gele en witte velletje én lenerspas, naar het juiste loket: heerlijk om te weten hoe het werkt.
Maar toen ik het boek na een half uur op kwam halen en naar de uitleenmevrouw toeliep, wist zij mij te vertellen dat ik het boek helaas niet kon lenen, want mijn lenerslimiet was bereikt. Ik zei nog: weet u het zeker? Maar, het was echt waar. Ik had het enorme aantal van twee bibliotheekboeken in mijn bezit. Twee boeken, want een ruime berekening voor een geschiedenisstudent. Want zeg nou zelf, wanneer heeft een historicus nou meer dan twee bronnen tegelijk nodig, lijkt mij ook ruim zat. Daar stond ik, met een nieuw probleem. Gelukkig, dat is toch een soort constante in mijn biebervaringen! Gelukkig had ik mijn laatste aanwinst (een boek over nationalisme mét een cartoonmap op de cover!!) in mijn tas zitten, dus moest ik dit boek offeren voor mijn boek over iconen en kunstgeschiedenis. Soit!
Omdat ik het nieuw verkregen boek (ruimschoots, namelijk gisteren...) voor mijn presentatie gelezen had, kon ik het vandaag terugbrengen om mijn geofferde schat terug te halen. Vandaag trof ik een andere onverbiddelijke dame. Zij wist mij te vertellen dat ik het boek al eens geleend had, namelijk vorige week. Vriendelijk van haar, maar dat wist ik natuurlijk al. Dus legde ik de situatie uit (ik heb de details over nationalisme, iconen, presentaties et cetera maar weggelaten). Wat bleek: als je een boek geleend hebt, mag je hetzelfde boek pas na een maand na inleveren wéér lenen. Fantastisch!
Gelukkig deed mijn act ik-ben-buitenlandse-studente-en-ja-ik-probeer-je-taal-te-spreken zijn werk en kreeg ik een opgetrokken neus, enorme zucht én het boek. Met als trofee een stempel op mijn gele papiertje. Die ga ik nog missen, als ik straks weg ben!

Andere eigenaardigheden:
- het is hier in de metro heel normaal om op het perron een gebruikte Metro/DirectSoir/ander krantje uit de prullenbak te vissen. Waar ik eerst dacht dat het steeds om dakloze mensen ging die eten zochten, bleken het keer op keer keurige reizigers te zijn, op jacht naar leesvoer. Nou lees ik graag iets onderweg, maar om er nou voor door klokkenhuizen/sandwichresten/vieze zakdoeken te gaan graven...
- collega's geven elkaar hier een hand/zoenen elkaar gedag als ze elkaar voor het eerst op hun werkdag zien. Over dit fenomeen had een werkend vriendinnetje hier me al verteld, maar je merkt het zelf ook als je bijvoorbeeld in een winkel staat. Als er namelijk begroet moet worden, dan gaat dat voor alles. Dus als je bij de kassa staat, dan knallen ze gewoon tussendoor om te zoenen en even het weekend te bespreken. Ook als het donderdagmiddag 15.34 u is maar het is toevallig de eerste keer die week dat ze samen werken.
- bot zijn tegen een ober bij binnenkomst is toch echt de beste manier om service te krijgen. Als je te vriendelijk bent, laten ze je makkelijk tien minuten zitten zwaaien met je briefje van vijf om een café crème af te rekenen. Nu weiger ik volledig te veranderen in een akelig Frans typetje, maar iets onaardiger zijn helpt wel. Dat is dan ook voor het eerst, dat onaardig doen je verder brengt, maar goed!
- taalbarrières zijn nog steeds aanwezig: van de week werd ik gebeld door een Franse ami om af te spreken. Hij stelde jeudi voor. Aargh, was ik toch opeens volledig kwijt welke dag van de week dat is! De simpelste dingen van de taal zijn voor mij het moeilijkst: dagen van de week, uitleggen hoe laat het is, überhaupt tellen. Gelukkig kan ik al wel in het Frans uitleggen waar mijn scriptieonderzoek over gaat. :)

Some things never change

Morgen 17 u boekpresentatie.
Geen commentaar.

eens UB'er, altijd BU'er

Het moest er toch ooit van komen.. Na twee maanden lang als een verliefde puber rondjes te hebben gerend door deze prachtstad, moest er nu toch echt weer gestudeerd worden. Heb in die twee maanden natuurlijk wel wat gedaan (colleges gevolgd en wat scriptiezaken gelezen/geschreven/bedacht) maar sinds deze week zit ik weer ouderwets dagenlang in de BU*, iets dat mijn Leidse UB-matties vast een klein beetje geruststelt. Er komen wat deadlines aan, en bovendien hebben onze 'klachten' dat we best wat dieper op de materie in zouden willen gaan, ertoe geleid dat we voor volgende week een stapel boeken moeten lezen zodat we zelf ook wat zinnigs te melden hebben over het historiografisch debat rondom de history of science. Historiografie en methodologie, dat klinkt stiekem helemaal niet als Marleen, maar de ontdekking van de week is dat ik het waarachtig interessant begin te vinden!
Het lijkt soms wel dat je altijd verlangt naar datgene dat je op het moment niet hebt. Toen ik in Leiden het eerste semester dagenlang in de UB zat te knallen, verlangde ik naar de mogelijkheid tot Eeuwig Nietsdoen. En nu, na twee maanden (Eeuwig is gelukkig nog niet aan de orde) nietsdoen, verlangde ik er best naar om (weer) te gaan studeren. Diep op de stof ingaan, niet alleen maar een werk schrijven op basis van secondaire literatuur maar primaire bronnen gebruiken en proberen uit te vogelen wat mijn eigen plaats in het historiografisch debat is. En zo zat ik vanmiddag opeens bij de lunch te discussieren over Marxistische historici, objectiviteit, belang van namen als Industriële revolutie en iets bredere gesprekken over academische vorming enzo. Ga daar maar eens voor zitten. Dat is nogal iets anders dan een verliefde blog over Parijs, over Schrijvers, koffiedates en zon!
Maar ik denk dat de omgeving me zelfs bij deze nieuwe plotwending (nerd alert, nerd alert) wel degelijk beïnvloedt. Doordat ik me nu in een nieuwe omgeving bevind (een omgeving waar ik me heerlijk op mijn gemak voel, maar die wel nieuw is) kijk ik met een frissere blik naar allerlei zaken. Zo ook naar mijn studie en academische vorming. Zelfs naar die zaken, zou ik haast willen zeggen, want ik dacht in die twee maanden rondhobbelen dat ik dat studiegevoel niet meer terug zou krijgen totdat ik in Oxford aan een bibliotheektafel vastgelijmd word in april. Wat een inzichten tot weer. Komende maand rest mij dus nog een heleboel generd in de BU. En om jullie een beetje gerust te stellen: ik ga natuurlijk nog zoveel mogelijk profiteren van mijn tijd in deze stad. Want de Gouden Marleen Regel geldt nog immer: studeren lukt pas echt goed met kwalitatieve, fijne pauzes. En dus zat ik vandaag weer heerlijk in de Starbucks met m'n Franse BU-vrind, ga ik vanavond wat drinken en loop ik nog steeds met een Grijns over de Parijse boulevards. En dat kan intussen zelfs al in zomerjas (met zonnebril)! De lente komt er nu echt aan, en laten we hopen dat deze scriptie-'Verlichting' ook doorzet!

Nieuwtjes van de week:
- Bezoek gaaf!
- Beste crêpes tot nu toe: de stand bij het jazzcafé tegenover Jardin du Luxembourg
- Vertrouw nooit de leverdata van amazon
- spannende dingen van de kaart bestellen blijft leuk, maar orgaanvlees nog steeds niet echt my cup of tea
- De deuren van de Wc's vallen bij nader inzien best mee, ze komen tot mijn hals ipv schouders. Scheelt toch weer! ;)
- Nieuwe ontmoetingen met de Franse bureaucratie hebben mijn vertrouwen daarin nog steeds niet kunnen doen groeien.
- Ik ben eindelijk weer beter!

* BU = Franse versie van UB, namelijk Bibliotheque Universitaire

Poppendokter

Van het rijtje 'situaties waarin u in het buitenland wellicht kunt komen te verkeren' volgens de taalgids kan ik weer een hoofdstuk afstrepen: na 'op het politiebureau', ben ik vandaag geslaagd voor 'bij de dokter'. Waar ik mijn ogen uitgekeken heb. Omdat mijn verkoudheid na 3 weken niet meer te bagatteliseren viel, mijn stem nog immer niet terug is én ik een goede bronchitis vreesde, besloot ik mijn geluk in de pharmacie nogmaals te beproeven, leek me na de Strepsils van vorige keer een uitdaging. Gezien het feit dat ze je in Frankrijk zo'n beetje alles zomaar meegeven, ging ik op jacht naar antibiotica. Maar neen, blijkbaar had ik hier de grenzen van de vrijgevigheid van Franse pharmacies bereikt (of misschien de grenzen van verscherpte EU regelgeving). Voor antibiotica diende ik echt een recept te hebben. En dus werd ik naar een dokterspost gestuurd. Avontuur 334 in Parijs. Gelukkig ook gelegen aan mijn geliefde Boulevard St. Michel hoefde ik er slechts 50 meter voor te lopen. Eenmaal de grote voordeur door en na het beklimmen van de trap in wat een luxe appartementen complex leek, kwam ik binnen in een soort Mattel dokterspost. Dat de flyer van het centre médical saint-michel fluo-roze was, had me niet kunnen doen vermoeden hoe deze toko eruit zag. Barbie-, barbieroze. En dan niet een paar details, maar overal. Zelfs de lampen gaven een getint soort licht af. Niet erg bevorderlijk om je beter te laten voelen trouwens, maar dat terzijde.
Afspraak maken lukte, als moest ik met mijn ziekige hoofd wel vragen of ze voor de zekerheid het tijdstip even op wilde schrijven. Seize quarante is gewoon te ingewikkeld als je je niet lekker voelt, dan ben ik zeker voorstander van klokkijken met 12 getallen max i.p.v. 24. Iets wat me dan ook weer prima leek passen bij het Barbiethema.
Toen ik 's middags terugkeerde, werd mij weer eens te meer duidelijk dat ik in Frankrijk was. Verschillende rijen natuurlijk, eerst één om mij te melden, vervolgens met het verkregen formulier naar een box hobbelen en daarna op mijn beurt wachten. Gelukkig, zo wist ik in ieder geval weer scherp in welk land ik was. Of ik verzekerd was, kon ze natuurlijk ook vrij weinig schelen: zolang ik nu maar cash afrekende.
Toen ik eenmaal de deur openging van Cabinet 8, waartegenover ik al drie kwartier naar een roze TLbalk zat te staren, hoopte ik -en verwachtte ik eerlijk gezegd door het interieur- een Ken look-a-like als dokter. Of op zijn minst een blondine met benen van 2 meter, wespentaille en cup 70F als het een vrouw was. Een vrouw was het, maar dan een met menselijkere afmetingen, die me kundig ondervroeg en onderzocht. Dat ik bepaalde woorden niet in mijn standaardvocabulaire heb (zoals longen, hoesten en snuiten) deed me bijna zakken voor het eindexamen van dit hoofdstukje. Waarop de dokter me in ieder geval één illusie niet ontnam. Ik was nog steeds in Frankrijk, dat ijlde ik gelukkig niet. Want deze hoogopgeleide vrouw van een jaar of 40 wist me pinnig te melden dat ik toch maar geluk had iemand te treffen die bereid deze paar kraters in mijn Frans kennis op te vangen in het Engels. Ziek of niet, bij een dienstverlenende instantie of niet, internationaal vaccinatiepunt of niet, hoe beroerd je je ook voelt en hoe karig je hersenen op dat moment ook werken, je hebt je toch altijd maar aan te passen aan het Frans. Met mijn recepten in de hand verliet ik het Cabinet, terwijl ik onderwijl mijn blik over het gemêleerde publiek in de wachtruimte liet gaan. Nu maar hopen dat zij ook allemaal wisten te slagen voor het Franstalige Barbie-examen achter de deur.

Paris je t'aime!

Soms gaat het snel in de liefde. Ik ben alweer door naar een volgend level in mijn verliefdheid op Parijs. Toen ik vorig weekend in Leiden was voor een power-bezoek, was ik blij om vrienden en familie weer te zien. Heerlijk om ouderwets een zondagmiddag bij m'n Homie op de bank te hangen, om van koffiedate naar koffiedate te rennen door het kleine Leiden en natuurlijk top om het afstuderen van mijn zus niet te hoeven missen. Maar... al die tijd was Parijs niet uit mijn gedachten te krijgen. Op de borrel ging ik zo hard stralen als iemand me vroeg of ik me vermaakte 'daaro', dat ik er echt verliefd uit zag. Dat ik dat ook ben, wisten mijn bloglezers natuurlijk al, maar voor sommigen moet het toch tegen zijn gevallen toen ik verklapte dat die liefde Paris-même was, en niet een of andere Fransman met baret en stokbrood die luistert naar een spannende naam.
Dus toen ik in de Thalys zat, werd de Grijns -die ook in Leiden met mij was- nog een peu groter. Hoera, ik was terug op weg naar mijn stad. Ik was extra blij omdat deze week eindelijk een film in de bioscoop kwam waar ik al weken naar uitkeek. Als je verliefd bent, word je op een gegeven moment ook erg nieuwsgierig wat andere mensen van je object van affectie vinden. En dus was ik reuze benieuwd naar de nieuwe film van Cédric Klapisch, genaamd Paris. In deze film heeft de stad Parijs de hoofdrol, en wordt zij gerepresenteerd door verschillende verhaallijnen en personages, een beetje de structuur van Love Actually. Nu kreeg ik niet alle dialogen mee, want een Franse film zonder ondertiteling gaat toch wel rap, maar alleen al de beelden maakten mij gelukkig. Prachtige panoramische stadsgezichten tussendoor, met een filmmuziek die mijn Grijns nog verder aanwakkerde. Tel daarbij op: mooie verhaallijnen die zich afspelen in enkele voor Klapisch typerende elementen van Parijs (bij de bakker, op de markt, bij de Sorbonne -jaaa, die studente zat koffie te drinken in het café waar ik regelmatig zit!- en bijv. in een van de immeubles vis-a-vis-de grote gebouwen die het Parijse straatbeeld kenmerken) en de conclusie die mij restte was: Génial! Daar zat ik, als Vrouw van de Wereld in mijn eentje in de bioscoop (N.B. dat dat nog 22 jaar heeft moeten duren, voordat dat moment eindelijk daar was). Natuurlijk, mijn ogen waren enigzins betraand toen ik Odéon verliet, ik blijf natuurlijk dezelfde biosganger die ik in gezelschap ook ben. Maar die tranen waren terstond verdwenen toen ik na het verlaten van de zaal opeens het onderwerp van de film inliep. Dit was zeker een van mijn mooiste promenades in Parijs: na je eerst onder te dompelen in de sfeer van een stad door beeld en geluid, heb je daarna direct de kans het 'echt' te ervaren! Wat een gevoel van luxe en geluk bekroop mij. Daar liep ik, glurend naar de ramen van de immeubles, nieuwsgierig naar alle verhalen die zich in deze stad ontwikkelen. En die liefde voor Parijs gaat serieuze vormen aannemen. Ik betrapte mezelf erop trots rond te kijken in de zaal toen de lichten aangingen. Prachtig he, dat is dus míjn liefde, dat is míjn Parijs!

PS: gegrepen door het filmvirus heb ik ook nog de film Paris je t'aime bezocht: een film uit 2006 met korte verhalen in alle quartiers van Parijs. Eveneens een heerlijke film, die de diversiteit van Parijs goed weergeeft. (En deze is vast al op DVD te krijgen. Mocht je besmet zijn geraakt met het Parijs-virus...)