Orde in de zaal alstublieft!

Soms gebeurt er gewoon zoveel dat je wel eens het gevoel krijgt dat je het overzicht kwijt bent. Dat dit gevoel je regelmatig overvalt in een programma als dit mag geen verrassing meer zijn: als drie instanties uit drie verschillende landen samenwerken, is het overzicht nog wel eens zoek. En vooral in deze weken vlak voor de Grote Trek over het Kanaal -via Nederland welteverstaan- wordt dat nog iets duidelijker. Over anderhalve week beëindig ik mijn studieperiode aan de Sorbonne, iets dat gepaard gaat met de nodige deadlines. En ook Oxford verwacht een briljant paper van me, namelijk een historiografisch essay. En dan heb je daarnaast natuurlijk alle praktische zaken die geregeld moeten worden: de Franse post lastig vallen waar mijn treinticket gebleven is (anders zie ik mijzelf -helaas helaas- genoodzaakt in Parijs te blijven..), een ticket naar Oxford boeken (als ik eindelijk een bevestiging van mijn accomodatie heb. Blijkbaar neemt de universiteit van de strakke deadlines het zelf niet zo nauw met planningen... Aargh.. Een mailtje díe kant opsturen met de melding please arrange my accomodation as soon as humanly possible is helaas geen optie.) Mijn taak momenteel is dus: proberen de kalmte te bewaren, de juiste dingen regelen en verder voornamelijk keihard studeren. Ik heb nog steeds kaarten in de kaartenzaal van de bibliotheek hier op me liggen wachten, en voor dit essay ga ik nog een specialist op nationalistische symbolen op negentiende eeuwse kaarten ontmoeten.. Ben benieuwd dus! Heb met mijn scriptie wel eindelijk gevoel dat er schot in de zaak zit, maar er moet nog een boel op papier gezet worden en geconcretiseerd..
Tel hierbij dan nog eens alle dagelijkse avonturen van Parijs op, en je begrijpt dat mijn hoofd af en toe tolt. Zo heb ik gisteren, just a normal day in the office, zowaar Sarkozy ontmoet. In mijn eigen huis!! Gisteren was de dag van de Francophonie, dus was er een officiële bijeenkomst in een van de salons in de Maison Internationale om stil te staan bij het heugelijke feit dat de Franse taal bestaat. Vond zijn verhaal niet steengoed (soort kronkelredenering dat stug vasthouden aan de Franse taal in een internationale context het wederzijds respect ten goede komt) maar was wel heel leuk om deze man in het echt te zien. Ik begreep wel direct waarom mensen hem een goed spreker vinden, maar ook waarom hij veel Fransen momenteel op de zenuwen werkt.
Mijn hersenen maken overuren om alle indrukken, gebeurtenissen, kleuren en geuren op te slaan. Alles dat er om je heen gebeurt, manifesteert zich veel duidelijker aan je omdat je nu eenmaal in een andere omgeving dan normaal bent. Alhoewel, intussen voelt mijn leven hier ook juist heel normaal. Toegegeven, Sarkozy over de vloer is nog steeds iets bijzonders, maar over het algemeen voel ik nu gewone stress vanwege deadlines, spannende scriptievorderingen en naderende verhuizingen. Dat verschilt nauwelijks van het gevoel toen ik uit Leiden wegging! Natuurlijk zie ik nog steeds hoe prachtig Parijs is, maar ik ben wel een gewone inwoner geworden, met favoriete cafés, eigen supermarkt en dagelijkse beslommeringen. Overzicht kwijt zijn kan dus overal. En het overzicht terug vinden gelukkig ook. Zo betrapte ik mezelf wederom op iets dat ik blijkbaar ook overal ter wereld doe: wanneer het een chaos is in mijn hoofd is mijn kamer een chaos, en vice versa. Opruimen helpt dus om mijn hoofd weer geordend te krijgen en soms krijg ik die opruimdrang juist doordat mijn hoofd weer opgeruimd raakt. Hoe dan ook, vanmiddag gebeurde dat gelukkig ook weer even. Dan kan ik deze laatste weken in ieder geval doorkomen met een opgeruimde geest.
Dat het dit weekend Pasen is, was ook even aan me voorbij gegaan. Daar kwam ik gelukkig toch op tijd achter, dus heb mijn date van vanavond toch maar even gecanceld. Iets afspreken op vrijdag is natuurlijk prima, maar op Goede Vrijdag voert wat te ver. Nee, vanavond ga ik naar de St. Germain de Près, één van de oudste kerken van Parijs. Lijkt me bij uitstek een omgeving om die opgeruimde geest te krijgen. Waarom die geest zo nodig opgeruimd moet zijn? Omdat ik tijdens al deze drukte natuurlijk ook gewoon nog van mijn stad wil genieten, want het afscheid nadert. En in een opgeruimde ruimte (of geest for that matter) kun je gewoon veel meer opslaan!