Nachtelijk

En wat doe je dan, als je last hebt van slapeloosheid? Ik zou het niet weten, want het gebeurt zeer zelden dat ik niet direct in slaap val wanneer mijn hoofd het kussen raakt. Maar vanavond is zo'n zeldzaam moment dan toch daar. Terwijl mijn landgenoten op dit moment in een oranje outfit gehesen in polonaise door de straten hossen, lig ik met open ogen naar het plafond te staren. Ik zou ze net zo goed gesloten kunnen houden want mijn kamer is aardedonker. Maar het klinkt toch beter, met open ogen. Stel je even voor dat ik dus op mijn rug lig, anders waren mijn ogen niet naar het plafond gericht. Voor het dramatische effect laat ik mijn gevouwen handen rusten op de dekens. Prachtig shot.
Hoe dan ook, ik kreeg ineens een briljante ingeving. Want die zuinige momenten dat ik dus wél slapeloos in mijn bed vertoef, krijg ik meestal briljante ingevingen. En omdat die momenten zo weinig voorkomen, ligt mijn Moleskine en potlood nooit klaar voor notities op het nachtkastje maar ergens op een stapel op mijn bureau. Dus moet ik op die zeldzame slapeloze momenten met briljante ingevingen ook nog eens mijn bed uit. Maar als je toch niet slaapt... Ik bedacht me nu opeens dat ik op dit blog pagina's volschrijf over cultuurschokken, koffiedates, bibliotheken en andere avonturen, maar nog geen voorbeeld van mijn scriptieonderwerp heb gegeven! Dat kan natuurlijk zo niet langer. Omdat mijn onderwerp erg vernieuwend, verfrissend en paradigma-verschuivend is (Duh.) kan ik me voorstellen dat niet iedereen zich voor kan stellen hoe een cartoon map eruit ziet. Welnu, dat is ongeveer alsvolgt.
...
Nu zou ik de boel kunnen omschrijven zoals ik ook al voor mijn scriptie inleiding hebt gedaan, maar liever gebruik ik een van de kaarten in kwestie even op de manier waarop meeste historici kaarten gebruiken. Als ze het bestaan van cartografische bronnen überhaupt onderkennen, maar dat terzijde. Ik gebruik de kaart gewoon even als plaatje, als fijne illustratie.



Zo is dan voor jullie wel iets duidelijker hoe mijn bronnen eruit zien. Nu eens kijken of deze nachtelijke activiteit me genoeg vermoeid heeft om in slaap te kunnen vallen. Anders wordt dat toch een pagina of wat voor de scriptie tikken. (Ik zet echter in op de eerste optie...)

(Serio-comic War Map / for the year 1877 / by F.W. Rose.
F.W. Rose is de centrale figuur van mijn scriptieonderzoek.)

de Wesp en het Dagelijks Leven

Toch is het mooi hoe snel je went aan een nieuwe situatie (als je geluk hebt tenminste). Door de verhuizingen die er in een pastorie toch wel bij horen ben ik er door de jaren heen nogal aan gewend om te verkassen en in een nieuwe plaats te gaan wonen. En ik merk nu dat dat zijn vruchten afwerpt. Op kamers in Leiden? Spanning en sensatie, maar dat kwam puur door het feit dat ik alleen en extreem volwassen -dacht ik- Op Kamers Ging. Parijs? Ok, natuurlijk een spannende verandering maar na twee dagen voelde ik me er thuis. En nu Oxford. Ik betrapte me er vandaag op dat ik het al zo normaal vind om hier rond te lopen! Vrij hilarisch als je bedenkt dat ik vier weken geleden nog in Parijs rondliep met preventief liefdesverdriet, en twee weken geleden Leiden verliet met enige weemoed. En nu? Ik vind Oxford heerlijk, had mijn weg snel gevonden en voel me echt al thuis. Zonder van mijn verhaal een soort Douwe Egberts reclame te willen maken, het voelt wel echt goed! En als je je ergens thuis voelt, dan voelt het ook alsof je daar hóórt rond te lopen. Maar het sterkste gevoel is daarbij tegelijk dat het zo onwijs bijzonder is dat je er bent. Als ik heimwee zou hebben, zou ik daar helemaal niet bij stil staan, maar ik word nu regelmatig gegrepen door een gevoel Dat Alles Zo Bijzonder Is In Oxford. En af en toe, dan kom ik even met beide benen op de grond terecht.
De spannende gintonic-feestjes van dit weekend heb ik helaas gemist, omdat ik ziek was. Dat zijn nou typisch van die dingen die je doen realiseren dat je ergens een leven leidt met alle normale dingen. Ziek in je bed liggen met de gordijnen dicht bijvoorbeeld, terwijl de zon heerlijk straalt buiten.
Maar de Award voor het grootste down-to-earth moment van deze week gaat naar... Het Wespincident. Ik heb op mijn kamer zo'n raam dat je bovenaan en onderaan helemaal open kunt schuiven. Lekker om wat frisse lucht in mijn kamer te krijgen, en gezien de ranzige stoffige vloer staat dat raam dus vaak open. Maar blijkbaar was er op die vloer iets lekkers te vinden: al twee dagen achtereen kwam er steeds een wesp naar binnen gevlogen om mijn vloer, bed en koelkast (jaja) te besnuffelen, dan weer naar buiten te vliegen en wederom terug te keren. Tot nu toe was het gelukt het beest buiten te sluiten door de ramen op het cruciale moment alle-bei te sluiten (best een knappe manouvre want het beest was best snel). Maar, gisteren kwam ik de kamer ingelopen nadat ik een douche had genomen, en ik hoorde mijn kleine vrind al bijna door de deur heen zoemen. Aargh, hij was weer binnen. En als je dan in je kamer een wesp staat op te jagen en tegelijkertijd je handdoek omhoog probeert te houden, dan voelt dat Heel Gewoon. En als je dan alle buren tegelijk flasht door op het juiste moment het raam dicht te knallen, daarbij helaas twee handen nodig hebt en dus genoodzaakt bent de handdoek los te laten, ach dan is dat zeker Heel Gewoon. Mijn buurmannen hebben genoten denk ik. O, en die wesp, die zat tussen het raam. Morsdood, dat dan weer wel. Als het een echte Bridget Jones scene was geweest, was het beest me razend te lijf gegaan toen ik het raam na enige tijd voorzichtig weer opende. Dat bleef me bespaard.
En die momenten dat je weer met beide benen op de grond staat, die maken de ervaring alleen maar beter. Want daardoor realiseer ik me juist wel weer hoe exciting het is om hier drie maanden rond te lopen. Als ik daar af en toe een minder leuk maar eigenlijk hilarisch moment voor mee moet maken, so be it. Die zouden me in Leiden ook zijn overkomen namelijk.

Nieuwtjes van de week:
- studeren is nu echt begonnen: nog acht weken voor de scriptie te gaan. College is vandaag ook begonnen, ik heb een college in de week en dat is op maandagochtend. Lekker begin van de week dus!
- Hoera, ik heb de laundry service gevonden. Heerlijk, om de hoek van mijn huis in een Worcester gebouw kan ik de wasmachines en drogers gebruiken. Hoef er niet bij te blijven, dus kan tussendoor mooi terug naar huis lopen om Zaken Te Regelen.
- Hoe kan het ook anders in deze mininederzetting: Ik kom op straat bekenden tegen. Whoo, ik woon hier nu echt.
- Ik heb vorige week het hoogste bedrag ooit voor een brief naar Nederland betaald. Spoedgevalletje, dus kon niet per gewone post. Ai, dat is dan 35 Pond.... Dat zijn best veel schoenen!! ;)
- Er liepen vandaag twee eekhoorns op de trap naar mijn voordeur. Ergo.

SATC meets Harry Potter*

Had ik me voor vertrek naar Oxford een beeld gevormd van wat ik daar ging meemaken? Stiekem zag ik het allemaal al voor me voordat ik überhaupt toegelaten was in het programma. Veel veel veel studeren, dus uren in bieb en archief en tussendoor allerlei diners, tuinfeestjes en baravonden. Ik geloof dat mijn eerste twee weken dat beeld al aardig bevestigen!
Allereerst moet ik zeggen dat de omgeving extreem inspirerend is. Prachtige gebouwen stralen een eeuwenoude academische traditie uit (woensdag met de introductiemeeting van het Europaeum hebben we andere colleges bezocht, briljant!), en het lijkt wel alsof alle bibliotheektafels je nog eens extra toefluisteren hoe bijzonder het wel niet is om in Oxford te mogen studeren en dat je er nog maar eens extra om zou moeten denken hard te werken. Want hard werken, die indruk krijg je ook door alle verhalen. Let alone door alle gezichten die je op weg naar de bieb tegenkomt. Dat wist ik trouwens al voordat het programma losbarstte, want twee maanden voor een scriptie is niet erg ruim.
Maar, ook reuzeverheugend nieuws: het tweede deel van mijn verwachting blijkt ook al waarheid te worden. De college-structuur vind ik erg interessant om in ondergedompeld te raken. Doordat ik een van de weinige nieuwe studenten ben (bijna iedereen is hier al sinds oktober) moet ik alles zelf een beetje uitzoeken, maar medestudenten zijn vooralsnog erg benaderbaar en gezellig. Vorige week had ik al een eerste pubmeeting met wat mensen van de MCR van Mansfield College, en met hen (mijn college) had ik gisteren mijn eerste formal dinner. Ontvangst met sherry, driegangenmenu en port en baravond na. Stel je voor: je gaat rond zessen op weg naar het college, in je jurkje en high heels voel je je onderweg extreem SATC (Oxford moet hier maar even fungeren als plaatsvervanger voor New York als bruisende metropool...). Bij binnenkomst, onder genot van een sherry (nooit eerder gedronken, vind het persoonlijk altijd nogal een bejaardendrankje, al vond ik het stiekem best lekker..) met wat mensen praten. Allerlei nationaliteiten, allerlei onderzoeksgebieden. Erg veel mensen die bezig zijn met hun Dphil (de Oxford benaming voor een PhD, promoveren dus) omdat de MCR niet alleen voor 'mijn' soortgenoten is, maar ook de vervolgstap omvat. Heerlijk gegeten in een prachtige dining hall (dit was een exchange formal en vond plaats in Hertford College) en erna terug naar de MCR ruimte/bar voor andere drankjes. Stel je tijdens het eten allemaal studentikoze tradities voor waaraan voldaan moet worden, geeft het allemaal nog iets extra bijzonders. En volgens goede gewoonte hier stak ik om half twaalf de sleutel in het slot van mijn optrekje op Worcester Place.
Ik vind de studenten hier erg open en hartelijk: ik ga morgenmiddag bijvoorbeeld met wat mensen mee naar een garden party met gintonics, dat klinkt mij toch wel als 'Marleen in Oxford' in de oren. Die verwachting, daar wordt vooralsnog erg aan voldaan. En ik heb in ieder geval een realistisch beeld van de twee maanden die nog komen gaan: hard werken in een omgeving waar je dat ook graag wilt doen, met tussendoor wat vertier met medestudenten. En dat alles in een vooralsnog behoorlijk zonnig Oxford. Marleen voelt zich alweer ergens thuis!

* titelverklaring: SATC = Sex and the City, voor de lezers die met deze serie niet bekend zijn, zie http://www.imdb.com/title/tt0698663/ . Harry Potter omdat twee van mijn MAvrienden zich constant in een Harry Potter boek wanen. Nu heb ik die boeken en films zelf nauwelijks gelezen/gezien, maar van wat ik wel gelezen heb krijg ik toch de indruk dat de Halls wel in het plaatje passen.. Trouwens, een gedeelte van de films is dan ook in Oxford opgenomen.

on my way

Need I say more? Ontruim die straten, the Lady Mayfair is on its way. Met als detail dat prachtige sexy mandje natuurlijk.
Volgende bericht volgt ongetwijfeld snel, want ik heb vanavond mijn eerste formal dinner...

Sorry, can you say that again, dear?

Na Frankrijk dacht ik het in Engeland wat taal betreft makkelijk te hebben. Ik spreek immers Engels, en een stuk beter dan Frans. Enige waar ik over na had gedacht was dat ik niet Amerikaans wilde klinken, in de angst op de eerstvolgende boot naar Nederland of verder gezet te worden. Over de taal begrijpen had ik oprecht niet nagedacht. Maar oi, dat accent is dan wel prachtig om naar te luisteren, het is ook zeker erg wennen! Als iemand in prachtig Oxford-Engels met je converseert in een pub, dan is dat ware topsport. Zie het maar eens te volgen, serieus een pittige taak! Maar dat ik dit opgemerkt heb, betekent wel iets gunstigs: ik heb dus al in een pub zitten converseren met Echte Oxford Studenten. Gisteren heb ik een paar mensen van de MCR van Mansfield College ontmoet (MCR = Middle Common Room, een soort society binnen het college, in dit geval van alle graduates. Including me dus. Zo is er ook de JCR voor de undergraduates, maar dat is overduidelijk zoooo 2007...) en dat was reuze gezellig! Eerste black tie dinner staat al in de agenda, dus ben blij dat ik ook een lange jurk meegenomen heb.

Verder doen de eerste moeilijkheden zich vooralsnog voornamelijk voor op straat: iedere keer dat ik een straat oversteek, word ik bijna geschept want ze komen hier toch echt van de andere kant. Als je eenmaal de routine van links-rechts-links hebt weten om te buigen naar rechts-links-rechts, dan ben je gered. In crisissituaties is het echter lastig waar je als eerste dient te kijken. Voor het eerst in mijn leven kan ik hardgrondig beamen dat diagonaal oversteken níet slim is: langer op de weg, dus langer in gevaar! Ben hierdoor trouwens ook door medeweggebruikers direct te identificeren als iemand 'van het continent'. Ander probleem zijn de verkeerslichten. Meestal heb je als voetganger geen eigen licht: gewoon gaan dus als je een opening ziet? Dat is voor mij al stressvol, dus dat wordt nog wat voor de Finnen...

Het organisatietalent van de Britten had ik al even genoemd, maar mijn eerste verbazing over de queue in de supermarkt werd met gemak overtroffen door de rij bij de bus. Terwijl ik lekker op een bankje op High Street in de zon zat, analyseerde ik hoe de wachtenden voor een aankomende bus zichzelf organiseerden. In Nederland is het een kwestie van met zijn allen op 1 vierkante meter gaan staan en dan jezelf de bus inwerken. Niet hier. Hier vormde men allerrustigst en volautomatisch een lange rij langs de stoeprand. Niets geen dringen en drommen, er waren geen dranghekken en nummertjes nodig. Na vertrek van de bus bleef ik alleen achter op de stoep, vol ongeloof starend naar de inmiddels leeggeworden stoeprand.

Naast deze nieuwigheden van een nieuwe cultuur en een nieuw land, bevind ik me dan ook nog eens in Oxford. Het voelt zo extreem geprivilegieerd om hier rond te lopen! De inspiratie spat werkelijk van de colleges en bibliotheken af, en anders wel van de serieuze gezichten van de studenten. Vanmiddag had ik mijn eerste tutorial met mijn scriptiebegeleider. Deze tutorial meetings maken het systeem in Oxford en Cambridge mede zo bijzonder: individuele meetings om je werk naar een hoger niveau te tillen. Michael Broers had mijn essay (remember that deadline, end of Paris term...) gelezen, en vond het erg interessant, verfrissend en academisch. Hoera! Als iets helpt om me te motiveren dan zijn het dit soort meetings met een goede academicus, en al helemaal als hij zo enthousiast is over mijn werk natuurlijk. We bespraken een uurlang mijn opzet, wat ik wil gaan doen en ook wat mijn achtergrond en werkwijze is. Fantastisch om zo met iemand te praten, die dan allerlei boektitels en namen op weet te dreunen die interessant zouden kunnen zijn. Broers is geen specialist op het gebied van cartoon maps, maar wel op nationalisme in deze periode én hij heeft een geografisch/cartografische interesse. We lijken dus een goede academische match te zijn! Bovendien maakte hij me blij door te melden: 'Mocht je nog naar Parijs moeten voor onderzoek, dan schrijf ik gewoon even een note voor je. Zelfde geldt voor Cambridge of de British Library. Als je ergens binnen moet komen, dan regel ik het voor je. Bovendien, met die Eurostar ben je er toch zo?' Fantastisch!

Oja, en als uitsmijter nog iets dat mij erg blij maakte vandaag: ik heb een capuchontrui van mijn college! Mansfield rules. ;) Zie foto's voor een sneak preview, maar er volgen ongetwijfeld nog vele foto's waarop ik in dit tenue te zien zal zijn.
Volgende week begint de term (het trimester) maar ik ben blij dat ik een week eerder ben gegaan: de eerste meeting met mijn tutor is in de pocket, ik weet de weg al en de eerste afspraak in de map room van de bieb staat. En nu weet ik voor aanvang van de term al één ding zeker: als iets een geschikte plaats is om mijn thesis te schrijven, dan is het Oxford wel!

Hello Goodbye

Teruggaan was onvermijdelijk. Parijs beviel me natuurlijk meer dan goed, zoals ook wel blijkt uit alle eerdere publicaties, maar afscheid nemen zou part of the game zijn: dat wist ik al bij aanvang van dit programma. Parijs moest dus verlaten worden. Maar gelukkig wist ik dat een nieuw avontuur wachtte, dus terwijl ik in de trein terug zat was de Grijns nog immer met mij. Het had best bij het liefdesverdriet gepast als die achtergebleven was aan de oevers van de Seine, maar gelukkig niet.
Anderhalve week terug zijn in Nederland was heerlijk en naar tegelijk: terug in Leiden was ik zo terug in het oude wereldje, al leed ik af en toe wel aan een aanval van heimwee naar het Grote Verre Spannende Parijs. Maar door dit thuis voelen (zelfs zonder in mijn eigen huis te slapen: ik en mijn backpack mochten anderhalve week op de Nieuwe Rijn bivakkeren naast de hamsters van Zus) werd het opnieuw weggaan bijna iets jammers! Door anderhalve week terug te zijn, realiseerde ik me opeens wát en wíe ik precies achterliet bij een nieuw vertrek voor drie maanden. Op zich best een goede conclusie natuurlijk, maar als ik maar een paar dagen terug was geweest dan had ik me dat niet zo gerealiseerd. Had een hoop zenuwen gescheeld! Gelukkig bedierf dit mijn enthousiasme over Oxford niet. Leiden zal er over drie maanden ook nog zijn, net als die leuke kroegen, mooie straten en fijne vrienden. Ook al vond ik het idee van weer weggaan even heel vreemd, Oxford en nieuwe avonturen lonkten, dus ging ik gisteren vol goede moed op weg naar Schiphol.
Die moed was ik op de hoek van de Breestraat al kwijt, want ondanks zorgvuldig pakken waren mijn tassen nog steeds extreem zwaar. Wat wil je: spullen voor drie maanden meeslepen... Zelfs bij strenge selectie zijn dat nog best veel spullen. De buschauffeur van de bus tussen Heathrow en Oxford grapte tegen me dat ik wel erg veel spullen bij me had voor een weekendje weg, maar toen ik hem uitlegde dat mijn backpack + laptoptas + handbagage al mijn bezittingen voor de komende drie maanden bevatten, werd hij even stil. Zeker voor een dame - en dan vooral een met een schoenenverslaving- is dat een prestatie op zich. Vonden ze bij de bagagecheck op Schiphol ook: de verbazing was groot toen mijn tas leeg moest worden gehaald en er onder meer maar liefst 3 paar schoenen tevoorschijn kwam. Verdachte object bleek trouwens mijn wekker in combinatie met doosje sieraden te zijn. Ach ja.
Ik en mijn spullen arriveerden veilig in Oxford, waar ik werd opgewacht door Chad van het Europaeum. Na vele (dreig)mails van mijn kant over de accomodatie leuk om een gezicht te hebben bij de naam. Heb hem maar niet gemeld dat ik hem uit nieuwsgierigheid even had gefacebookt... Hij bracht me naar mijn huis. Ik woon in een huis van Worcester College, een prachtig college met enorme tuinen. Mijn huis bevindt zich in een 'echte straat', een rijtjeshuis zoals ik voorspeld had! (Zie foto's) Ik woon er samen met Raquel uit mijn programma en vier mannen van Worcester. Keuken en badkamers zijn niet extreem ranzig, valt mee te leven. Al heb ik natuurlijk al wel de nodige allesreiniger en antibacteriële doeken ingeslagen om het iets plezanter dan 'mee te leven' te krijgen. Kamer is prima: heb de luxe van een koelkast op mijn kamer, dus kan vanuit mijn bed de champagne uit de minibar trekken. Vooralsnog heb ik twee huisgenoten ontmoet: een uit Cyprus, een uit Frankrijk. De twee anderen (een Brit en een jongen uit een 'Zuid-Afrika-achtig land' volgens mijn Franse huisgenoot) nog niet gezien.
Ben sinds vandaag ook in bezit van een University of Oxford student card, een kaart die ik nodig heb voor bibliotheken, betalen van voedsel in mijn college et cetera. Vandaag ben ik ook in mijn eigen college geweest: Mansfield College. Ik woon dus in een huis van Worcester, maar ben lid van Mansfield. Daar kan ik dus ook eten in de Hall, en ben ik lid van de MCR (Middle Common Room), alwaar ik allerlei leuke dingen kan doen en vrinden voor het leven kan maken. Dat moet nog gebeuren, maar met de MCR president is inmiddels gemaild dus de eerste formal dinners staan in de agenda! Ook heb ik donderdag trouwens een meeting met mijn tutor voor mijn scriptie. Reuze benieuwd naar. Kan niet wachten tot de term volgende week losbarst, ik ben er klaar voor!

Stand van zaken
- Brits telefoonnummer geregeld
- eerste Fish & Chips maaltijd genuttigd
- Starbucks is gespot
- I just looooove the accent!
- een huisgenoot kweekt aardappeltjes in een van de keukenkasten..
- plattegrond van Oxford nagenoeg volledig gememoriseerd: weet de weg al! Dat zal wel betekenen dat ik weer mag gidsen de komende drie maanden, al moet de rest van de groep dit keer de weg ook redelijk snel kunnen vinden in deze enorme nederzetting.
- organisatietalent van de Britten is al erkend en gewaardeerd: het overgeorganiseerde queuen in de supermarkt is vrij bizarre gewaardwording, maar reuze efficiënt!
- De foto's hangen en de Stapels in de kast zijn gemaakt: Marleen is gesettled! Nieuwe berichten -ongetwijfeld over de eerste cultuurschokken- volgen snel!

'Cause it's a bittersweet symphony

Als dit jaar uit mijn leven een muziekstuk zou zijn, dan zouden de mensen niet in de rij staan bij de Plato. De snelle opeenvolging van stijlveranderingen geeft een nogal hysterisch geheel, en het geheel is van tijd tot tijd extreem onoverzichtelijk. Hoogte- en dieptepunten volgen elkaar snel op, wat de samenhang in het stuk niet ten goede komt. De hoogtepunten zijn dan wel in de meerderheid, een stuk met constante pieken luistert ook niet echt lekker. Nee, naar dit stuk moet je niet luisteren om tot rust te komen. Het zou het heel misschien goed kunnen doen op de internationale markt. Wellicht is de markt voor experimentele muziek over de grens groter, en bovendien omvat dit stuk zoveel elementen uit verschillende landen en culturen dat het herkenbaar kan zijn voor meerdere nationaliteiten. Wie weet.

Main reason waardoor het misschien wel een succes zou kunnen worden (al lijkt een nummer 1 notitie me alsnog te hoog gegrepen): het hele stuk wordt gekenmerkt door een warme, optimistische ondertoon. Uit de opmars, het eerste deel, klinkt vertrouwdheid door: de maten volgen elkaar vloeiend op. De omgeving is bekend, de instrumenten werken bijna automatisch samen. Aan het einde van deel één versnelt het stuk wel heftig, de opmaat naar deel twee en drie is een opeenvolging van spanningsbogen en de verwachtingen naar deel twee en drie zijn hooggespannen.

Deel twee kent vooral een erg hoog tempo: Parijs biedt als wereldstad natuurlijk meer dan genoeg inspiratie. Jazzy invloeden zijn duidelijk te herkennen en het hele deel kan worden getypeerd met de woorden mellow en cosmopolitisch. Af en toe een staccato intermezzo daargelaten, klinkt toch vooral liefde en ontspanning door. Meedeinend op het tempo van mensenmassa’s op de boulevards en in metro’s, met hier en daar een bijdrage van een accordeon; van dit stuk ga je als luisteraar haast automatisch Grijnzen.

Wat deel drie zal brengen, moet nog blijken. Zover heb ik het stuk nog niet kunnen luisteren. Wel weet ik dat ik het prachtig ga vinden: eens temeer blijkt bij dit stuk dat dingen die niet mainstream zijn, zo hun charme kennen. Ik vind het namelijk een fantastisch stuk. Dit muziekstuk zal ik de rest van mijn leven onthouden en ik zal op de meest bizarre momenten opeens aan passages denken en ze dan zachtjes meeneuriën.

Zittend in de Thalys teken ik, op weg naar het volgende avontuur. Eerst heb ik een paar maten rust in Nederland, voordat ik verder werk richting la grande finale.